Trzy na cztery czyli zestaw na weekendowe czytanie

Przede wszystkim czekał aż czas minie i zabierze ze sobą mnóstwo rzeczy, potem odkrywał historię

Alessandro Baricco „Mr Gwyn”, str. 259

Zbliża się długi weekend, więc wybudzam się z letargu i zapodaję notkę. O tym jak przemienić cztery dni wolnego w weekend czytelniczy. Pogoda ma sprzyjać temu żeby się w książki zanurzyć. Co stwierdzam z satysfakcja, radością i nadzieja. Ale dobra, nie komunikat meteo chce tu wystosować. Tylko sporządzić przegląd książek. Dla tych, co chcieliby jakąś świeżynkę wziąć do poczytania. Ale nie bardzo mają pomysł, lub pomysłów maja zbyt wiele i nie mogą się zdecydować. Here i come. Oto jestem znaczy się. Gotowa i chętna do niesienia pomocy, podawania obciążonej książką dłoni. Oto moja skromna lista przedweekendowych polecanek. Bierzcie i czytajcie co nieco z tego, nie będziecie żałowali.

  • „Ale z naszymi umarłymi”. Będzie dla was doskonałe, jeśli macie dość ojczyźniano historycznej hucpy co grzmi dookoła. Coraz głośniej i natrętniej. Będzie też świetne dla wielbicieli wszelkich żywych trupów. Najnowsza opowieść Dehnela to żwawa dykteryjka o tym, jak to do życia, dosłownie, powracają nasi więksi i mniejsi bohaterowie. Zaczyna się niewinnie, od rujnacji wiejskiego cmentarza i kilku zombie sunących niemrawo skrajem szosy. Ale niech was to nie zmyli. Akcja rozwija się błyskawicznie, jest i śmiesznie i strasznie. Uroku książce dodają sympatyczni protagoniści. Z parą młodych gejów na czele. O uśmiech przyprawiają niektóre pomysły autora. Oto pokazuje się nam Sowiński, odgryzający temu i owemu nogę, by brak własnej uzupełnić, Marszałek na nadgniłej kasztance, czy Bolesław Chrobry wiodący armię zombich do Berlina. Jest zabawnie, ale na końcu wieje grozą. Narodową rzecz jasna.

 

  • „Sny o Hiroszimie”. Zdziwiłam się mocno, że książkę ochrzczono mianem thirllera, Powodem mojego zdziwienia była  nie jej akcja, a styl, jakim została napisana. Po prostu jest za dobry, jak na mrożącą krew w żyłach sensację. Im dalej  w szłam w tekst, tym bardziej gotowa byłam ją uznać za współczesną klasykę. Za powieść psychologiczno obyczajową. Z inteligentną i niezbyt szczęśliwą bohaterką. Z zapętloną historią miłosną. Z pakietem traum i tajemnic. To wszystko spowodowało, że na autora bardziej pasował mi tu Dygat niż Stephan King. Dopiero pod koniec się przekonałam, że mam do czynienia z thrillerem. Faktycznie.

 

  • „Mr Gwyn”. To książka o tym, jak pewnego dnia uznany pisarz publikuje artykuł w Guardianie, gdzie podaje listę 52 rzeczy, których nie ma zamiaru więcej robić. Wśród nich jest i pisanie. Jest w swojej decyzji nieugięty. Co więcej, postanawia zacząć inna działalność. Portrecisty. Nie kupuje w tym celu zestawu pasteli, pędzli i akwarel. Szuka za to odpowiedniego lokum. Montuje w nim specjalnie dobrane oświetlenie i zamawia muzykę. I postanawia robić portrety literackie. Naprawdę warto poczytać, jak mu to wyszło. I być może wziąć przykład z bohatera. Wykorzystać większą ilość wolnego czasu na stworzenie własnej listy. Rzeczy nie do robienia. Wypróbowałam i zapewniam, że choć u mnie było nie 50, a mniej niż 5 elementów, był to odświeżający eksperyment.

I jak się Wam moja lista podoba? Jak się nie podoba, to pamiętajcie, że zawsze możecie poratować się klasyką. I złapać za Obłomowa.

mowa o:

Reklamy

7 uwag do wpisu “Trzy na cztery czyli zestaw na weekendowe czytanie

  1. Sny b. mi się podobały. Tez mnie zdziwiło miano thrillera.;) Mimo finału ta książka wciąż jest dla mnie czymś z półki psychologiczno-obyczajowej.
    Będzie coś więcej o Obłomowie?

  2. Czytankianki: No właśnie nie wiem dlaczego Sny zostały tak.okreslone. Może to był.chwyt marketingowy? Albo blurber przeczytal tylko ostatnich dziesięć stron😉
    Obłomow kiedyś będzie. Ale nie za prędko. Bo przy czytaniu udzielają mi się cechy bohatera😄

  3. Do mnie trafia tytuł trzeci. Co prawda portrecista poszukujący muzyki zamiast pędzla (kredki, ołówka) zalatuje surrealizmem. Nie tak jednak zalatuje jak nadgniła Kasztanka. Chyba zgaduję, że jak przestał robić 52 rzeczy, poczuł się wolny i lżejszy. Odkrył swoją mantrę albo nawet duszę. Baricco elegancko pisze i spokojnie, może więc nie będzie nadrealizmu. Mam nadzieję, że na końcu nie umrze od tej ascezy. Nic a nic o tym nie słyszałam, znaczy światło na mnie skierowałaś. Dzięki 🙂

  4. Tamaryszek: odrobinę surrealizmu Baricco zapodaje, ale nim nie przytłacza. Myślę że powinien Ci się spodobać. Jeśli nie pałasz sympatią do Żywych Trupów i Fantasy, a współczesna polityka jest Ci obcą, to najnowszego Dehnela stanowczo odradzam.

  5. Nie jest mi obcą. 😉 Ale ma priorytet w trafieniu na listę rzeczy do skreślenia (w swoich planach). Oczywiście, po zagłosowaniu (za dwie miesięcznice) na opcję, która mniej huczy o patriotyzmie. Słusznie, do Dehnela mogłabym nie poczuć mięty, mimo poglądów niedalekich. Mimo sympatii i nowohoryzontowych mignięć na widnokręgu lub bliżej. Baricco, o ile zmieści się w weekendzie najbliższym.

  6. Tamaryszek: Dzięki za wyjaśnienia 😉 Cóż, chyba Cię do Dehnela nie na mówię. Chyba że Cię przekona inny argument. Że lektura Umarłych doskonale wpływa na zmniejszenie laknienia. Bo opisy truposzy nie są zrobiazgowe, ale za to sugestywne.
    A Baricco skromnej jest objętości więc łatwo go wszędzie wcisnąć.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s